Gratis schilderij!



Is dit schilderij iets voor jouw muur?? Ik ruim op!!



In mijn schilderijenhok staat nu echt teveel .....
Dus ga ik iedere maand een schilderij weggeven. Voor een goed verhaal of een leuke reden.




Dit is het schilderij wat ik aanbied voor de maand november:
"November" (2016, 50x70 olieverf op papier achter glas).


Degene met het mooiste verhaal hierover -of de best omschreven reden- krijgt het van me cadeau!
Misschien weet je al direct wat het jou aan doet denken en waarom het bij jou zou moeten komen hangen.
De winnende tekst komt -in overleg- op mijn website.
Stuur jouw verhaal over dit schilderij voor 25 november 2018 naar brigitte.povel@chello.nl
Elke maand biedt ik een nieuw schilderij aan en maak de winnaar van het vorige bekend,
***Hou mijn websites, Facebook of LinkedIn in de gaten, eind november komt er weer een kans.

***********************************************************************************************************

Oktober:"Wandeling" (2011, 40x55 gemengde techniek achter glas).

"Met weemoed denk ik terug aan de 18 jaar dat ik mijn kinderen op de Vrije School in De Bilt had (*BP: nu Het Zonnewiel genaamd) en al die jaren daar de jaarfeesten heb georganiseerd. Het schooljaar begon altijd direct volop met actie als je denkt aan de herfstfeesten, Michaël/StJoris, St.Maarten en St.Nicolaas. Wat een rijkdom in de herfst. Wat een oogst, en wat een nazomer hebben we dit jaar, het gloeit nog allemaal na, de herfstkleuren van de wingerd en de Amerikaanse eiken hier voor de deur zijn zeker twee weken later dan anders. Maar het komt. Onmiskenbaar. Toen ik je schilderij zag kon ik maar aan één ding denken: de verstilling van de kale berkenstammen en het zo typische gouden, lage strijklicht van oktober. En dan die ijle nevelflarden, ik zag ze vorige week weer voor het eerst. Een andere wereld. Want ook dat is herfst: toch weer tot inkeer komen.
Dit schilderij is voor mij de uitbeelding van de eerste strofe van het gedicht “Oktober” van mijn geliefde dichteres Vasalis.

OKTOBER

Teder en jong als was het voorjaar,
maar lichter nog, want zonder vruchtbegin,
met dunne mist tussen de gele blaren
zet stil het herfstgetijde in.

Ik voel alleen, dat ik bemin,
zoals een kind, iets jongs, iets ouds,
eind of begin? Iets zo vertrouwds
en zo van alle strijd ontheven -
niet als een einde van het leven,
maar als de lente van de dood.

De kruinen ijl, de stammen bloot
en dit door stilte en mist omgeven.

(Uit de bundel `De vogel Phoenix´ 1947)

Met de oudste klassen werd deze eerste strofe als canon gezongen, een hele mooi melodie.
Ik heb zowaar de muziek gevonden op Tineke´s Doe-hoek bij Antrovista. Luister maar eens".

Threse van Deijnen



***********************************************************************************************************



September: "Landschap te H" 2013, 70x100 acryl in lijst).


Aan zoveel mensen had ik dit schilderij gegund, de inzendingen waren prachtig, individueel en persoonlijk. Ik heb nu de keuze gemaakt om het aan zoveel mogelijk mensen cadeau te doen en hopelijk bij te dragen aan hun vitaliteit, gezondheid en geluk. Het is gewonnen door V. die mij het volgende schreef:

"Dit schilderij voor de maand september valt me op door de enorme vitale groen tinten. Toen ik het zag kwam er direct een wens in me op voor onze patiënten in onze kliniek voor psychosomatiek. Wat een heerlijk landschap om in te ‚vertoeven’. Een ‚wandeling’ door deze groene weiden te maken. Helemaal uit te waaien. Geuren van gras en bloesem…. Zomer…. Onze patiënten zijn vaak heel moe en hebben vaak zoveel last van uitval in o.a.de benen dat ze niet echt aan wandelen toekomen. Moe gestreden. Al zo lang ziek. Zoveel last van pijn en uitval die hen uit de ritmes in de maatschappij halen, wat vaak veel eenzaamheid en depressie veroorzaakt. In de kliniek hebben we onze KZTherapie ruimte vooral door aardige kunstposters en een of ander wat beter gelukt beeldend werkje opgevrolijkt. Wat een boost zou zo’n prachtig groen landelijk beeld aan de ruimte geven en de patiënten helpen om die vitaliteit te her-inneren!! Het lijkt me fantastisch als de keuze op ons zou kunnen vallen en het schilderij bij de 16 patiënten van onze kliniek een plekje zou mogen krijgen!"

***********************************************************************************************************



Juli-augustus: "Schutting" (2016), 60x80 olieverf op doek.

Gewonnen door Olga:

Ik wil graag reageren op het prachtige schilderij schutting.
Zo leuk, ik herken er mijn eigen schutting in. De planten die nieuwschierig er tussen door piepen en zich niets van de grens of erfscheiding aantrekken.
We wonen nog niet zo lang bij deze schutting en ook onze buren niet. Zo leuk om te zien wat er allemaal tussendoor piept. Daarom gaf het me zo'n gevoel van herkenning en thuis komen. Het eerste wat ik dus dacht toen ik het schilderij zag was: die schutting, die staat hier achter in mijn tuin, thuis! Heerlijk!

Olga

***********************************************************************************************************



Juni: "Zonder titel" (2004), 50x60 olieverf op canvasboard.

Ook hier kreeg ik heel veel prachtige reacties op. Veel mensen reageerden op de kracht die het schilderij heeft, de draagkracht, het licht en donker en het winnen van het licht. En dat is zeker allemaal waar geweest bij het maken van dit schilderij. Het is ook zeker niet zo dat jullie moeten raden wat ik bedoeld heb, ieder heeft zijn eigen associaties natuurlijk. Maar juist dit schilderij ging voor mij verder dan kracht en strijd, het werd bij mij stil van binnen en er werd muziek hoorbaar. De winnares is dan ook degene geworden die dit zelf ook hoorde. Dat ontroerde mij dan weer. Hieronder vind je haar tekst. Zo komt er overal beweging, bij jullie en bij mij. Hieronder staat de tekst van de winnaar:
Ik kan het maar één keer weggeven helaas.

"Mijn eerste indruk was een cello: dat warme bruin, die contouren, het roept mij de associatie met muziek op. Muziek is voor mij heel belangrijk. Ik ben ermee opgegroeid, hoorde het al toen ik nog een foetus was, want mijn moeder was klassiek zangeres (sopraan). Als jong kind ging ik mee naar repetities toen ik nog niet naar school hoefde. Ze zong in een ensemble met fluit, viool, cello en harp. Mijn vroegste herinneringen gaan daarover, hoe heerlijk ik in de woonkamer van de harpiste rondscharrelde terwijl het ensemble hun repertoire doornam. En hoe ik met mijn knuffels achterin de concertzaal speelde, terwijl mijn moeder op het podium stond. Ik keek altijd alleen maar naar de cello, dat was mijn favoriet: die warme diepe klank, die mooie vorm en kleur. Mijn moeder was ook een heel warm persoon en ik heb haar veel te vroeg verloren (ik was 14). Het is voor mij dus een schilderij met een dubbel gevoel. Het heeft ook een koudere kant, iets 'snijdends' misschien wel. En ook dat herken ik heel erg. Nu ben ik zelf moeder en en ik probeer mijn kinderen ook een leven vol muziek te geven. Het lijkt mij heel bijzonder om dit schilderij aan de muur te mogen hangen, het ontroert me".

Annemarie

***********************************************************************************************************

Tussendoortje:
Vanuit de verpleegafdeling "Eva Mees" kwamen naar aanleiding van het schilderij Laagtij vanuit twee kanten vragen bij me binnen.
"Het is een antroposofische afdeling van Bovenwege in Zeist, waar geprobeerd wordt om het antroposofisch werken en denken zo goed mogelijk te implementeren binnen onze doelgroep en het in stand te houden binnen ons team. Nu hoop ik dat u onze afdeling daarvoor in gedachten wilt nemen. En daarbij wil u vertellen dat op 5 juni het de geboortedag is van Eva Mees zelf en wij dan hierbij als afdeling stil staan bij haar leven en levenswerk. Wat zij op medisch en kunstzinnig vlak in de wereld heeft gezet is zo waardevol en relevant. Zelf heb ik nog een aantal keer les van haar mogen hebben. Dat waren bijzonder leuke en fijne lessen . Daarom zou t zo toepasselijk zijn om op haar geboortedag een schilderij van u te onthullen voor 1 van onze twee huiskamers. En ik hoop dat onze afdeling hiervoor in aanmerking komt."
"Wij houden van kunst, en genieten van mogelijke afwisseling! Zowel bewoners als personeel! Het geeft de afdeling iets verfrissends om weer eens tegen wat anders aan te kijken! Je schilderij zal heel welkom zijn. We hopen dat je ons, de afdeling; " Eva Mees", in Bovenwege, te Zeist, dit gunt!"

Nu heb ik zelf gestudeerd bij Eva Mees, en zelfs in 1990 met haar samen een boekje over Dynamisch tekenen uitgebracht. Het bracht me ertoe een hele serie schilderijen naar "haar" afdeling te brengen, aangevuld met een schilderij van Eva Mees zelf en twee schilderijen van Ad van der Lugt die in mijn beheer waren. Fijn om aan mee te werken!



***********************************************************************************************************



Mei: "Laagtij" (2004), 50x70 acryl achter glas.

Uit alle reacties heb ik onderstaand verhaal gekozen als winnaar van het schilderij. Het raakte me en het sluit prachtig aan bij het schilderij.
Ik had het geluk het een paar weken later zelf te kunnen brengen bij de nieuwe eigenaren: het had geen betere plek kunnen krijgen. Of het schilderij er jaren op heeft gewacht.


"Ik moest onmiddellijk denken aan onze laatste zomervakantie, waar ik met man en 3 zoons kampeerde vlakbij een prachtige baai in Wales. De kleur en sfeer van die fijne plek komt precies terug in het schilderij. Het was laagtij, veel omgevallen roeibootjes, mijn man en ik zaten in de schaduw een ijsje te eten en de kinderen speelden op het strand in de baai. En we zeiden tegen elkaar wat we toch een mazzel hebben daar te mogen zijn, en ook nog gezond en gelukkig. Onze dochter overleed als peuter, en na een zware en verdrietige periode vlak na haar overlijden, zaten we hier zo te genieten van wat we WEL in ons leven hebben. Op haar verjaardag vorige week zag ik uw schilderij voor het eerst, dacht ogenblikkelijk terug aan dat grote geluksmoment in Wales. En ik moest dus wel reageren."

M.v.G.
***********************************************************************************************************



April: "Lichtschip" (2004), 35x43 olieverf op paneel.
Ik kreeg veel prachtige reacties die ik hier niet allemaal kan plaatsen, maar waar ik wel dankbaar voor ben! Een keuze uit de verhalen zie je hieronder.
Als eerste het verhaal van winnares Anna Vogel.

"Ik heb geen verhaal van mezelf. Wel moest ik direct denken aan een verhaal dat ik in de klas altijd vertel in de adventstijd, over een koningszoon die, om zijn zusje te redden, op weg gaat naar de oerbron om een kruidig, knapperig broodje* uit het lichtschip te halen. Dat wordt alleen geschonken aan mensen die onbaatzuchtig iets voor iemand willen doen. De hemelbroodjes maken elke zieke gezond en ook de zieke koningsdochter wordt beter dankzij zo’n broodje. Aan het eind van het schooljaar neem ik afscheid van mijn derde klas, ik kan dat werk niet langer combineren met mijn werk aan de vrijeschoolpabo. Ik zou heel graag jouw schilderij van het lichtschip willen geven aan mijn klas of aan de school. Geen knapperig, kruidig broodje heb ik te geven aan de kinderen, maar misschien wel een prachtig schilderij van één van mijn lievelingsverhalen."

Anna Vogel
*Het knapperige, kruidige brood - Georg Dreissig


Lichtschip

hoge donkere golven
rolden opwaarts
werd onder bedolven
hoop was schaars

toch wat is 't dat gloorde
aan mijn vage horizon
een licht wat mij doorboorde
dieper dan 't eigenlijk kon

mijn netvlies doordrongen
terstond licht en zichtbaar
dat had golven bedwongen
zo licht waar ik naar staar

contouren vervagen
het lijkt wel een schip
en is het bij vlagen
fata morgana, een lichtschip

't is echt, vaart mij tegemoet
in 't hart een vreugdeslag
wat is dàt licht mij zoet
troost na zoveel tegenslag

GCvH

***********************************************************************************************************

Maart/april: "Hoog water" (2013): acrylverf, 65*90, achter glas.
Met de vele en hoogst persoonlijke verhalen die ik mocht ontvangen stond ik voor een hele moeilijke keuze!
Het winnende verhaal is van Babs Willemse. Daaronder staan enkele van de andere prachtige inzendingen waar ik erg dankbaar voor ben.



"Toen ik de Motief* op de mat vond zag ik natuurlijk de kleurrijke voorpagina en gek genoeg dacht ik meteen "dat huis is mijn lichaam". Dat is niet een gebruikelijke manier van reageren voor mij. Ik heb het verder op me in laten werken en begin het een beetje te begrijpen. Bijna 30 jaar geleden heb ik een levertransplantatie ondergaan. Nu wordt het vraagstuk van orgaandonatie wel of niet i.v.m. de nieuwe wet op orgaandonatie, binnenkort voor iedereen weer actueel. In dat kader is me een aantal weken geleden door Pim Blomaard gevraagd of ik een boekje wil schrijven over mijn ervaringen met levertransplantatie, zodat het vraagstuk ook eens belicht wordt vanuit het gezichtspunt van iemand die ermee heeft moeten leren leven. Wat heeft dit nu te maken met jouw schilderij? "Dat huis is mijn lichaam" was mijn eerste gedachte en de tweede was "dat is maar een heel klein aspect van het grote geheel". Ik realiseerde me dat ik dat inderdaad zo zie. Het uiteindelijke fysieke lichaam is maar heel klein, in vergelijking met het grote geheel van waaruit het is ontstaan. In jouw schilderij zie ik dat terug. Je schilderij heet "Hoog water" en het water staat voor mij voor de ziel. Die is al veel beweeglijker en minder grijpbaar dan het fysieke lichaam, het schijnbaar solide huis - of is dat misschien toch al een beetje in verval? En dan is daar die prachtige lucht! Die raakt me direct in mijn hart. De enorme kleurenrijkdom maakt dat ik me herverbonden weet met alle hiërarchieën die aan en in ons mensen werkzaam zijn. Het zijn aspecten die in de voorlichting over orgaandonatie helemaal niet meegenomen worden, maar die ik hoop in mijn verhaal over mijn ervaringen met transplantatie mee te nemen om daarmee recht te doen aan het hele wonder van ons menszijn. Jouw schilderij zou me bij het schrijven van mijn verhaal enorm inspireren en niet alleen maar daarbij. Ik zou het een eer vinden als ik dit schilderij van jou zou mogen ontvangen. Vandaar dit verhaal, in de hoop dat dat werkelijkheid zal worden."

Babs Willemse

*Motief is het maandblad van de AViN. "Hoog water" stond op de cover van het aprilnummer 2018



Dansend in de kracht van de wei,
het water is o, zo nabij,
herault zijn zij, de blik op
oneindige verten, in toverban
gewekt. In oorsprongskrachten
diep verbonden, heilige natuur
in haar wellend wezen, kleurpracht
schilderend, schrijvend zijn.
Oerkracht wil zijn in majestueuze
magie.
Het huis schouwend, wachtend,
in vrijheid en rust.
Wonderschoon. Immens.

Ivar Römer


HOOG WATER

Die avond veranderde het weer. De wind draaide, zwol aan en joeg de hele nacht, storm en regen over het land en het water.

Het jongetje slaat zijn ogen op en is meteen klaarwakker. Doodstil blijft hij op zijn rug liggen terwijl hij zijn ogen door de kamer laat dwalen. Heel voorzichtig begint hij de vage contouren waar te nemen van de voorwerpen, die hem zowel vertrouwd als ook geheimzinnig voorkomen, alsof hij ze stoort in hun verborgen slaap. De kast met daarop een beer, zijn slaapkamerdeur die op een kier staat, zijn stoel..even stokt zijn ademhaling wanneer hij een beweging waarneemt, dan zucht hij als hij de veer in zijn trui herkent. Gisteren gevonden op het speelland. ‘De veer van een roofvogel’, had hij trots tegen zijn vriendjes gezegd en hij had hem door zijn gebreide trui gestoken, op zijn borst. Hij voelde zich, met zijn bijna negen jaren, de leider van de groep. Langzaam wiegt de veer heen en weer, bewegend op een onzichtbare stroom. Zou mama zijn raam hebben vergeten te sluiten? Voorzichtig, zonder een geluid, maar met één sprong, is hij uit bed en bij het gesloten raam. Maar toch voelt hij een kille, felle luchtstroom tegen zijn bovenlichaam. Nu hoort hij de wind ook bonken tegen het huis en rammelen aan de ramen en luiken. De donkere stam van de nog kale wilgenboom, zwiept zijn takken wild heen en weer. Af en toe raakt er een zijn venster met een zacht maar dwingend geluid. Zijn oma had gezegd dat er geesten in wonen die hem beschermen tegen gevaar en dat je ze soms kon horen huilen wanneer er iets ergs was gebeurd. Hij luistert aandachtig. Ja, dáar, misschien.. Over het weiland, zonder dat hij ze nog kan zien, vliegen de ganzen. Ze roepen met dat typerende keelgeluid van hun, met iets van paniek erin alsof hij mee moet komen. Hij huivert even en weet nu zeker dat hij over ze gedroomd heeft. ‘Ik kom’, fluistert hij en trekt zijn sokken aan en zijn lievelingstrui over zijn pyjama. Een moment streelt hij de veer en voelt of de pen nog diep genoeg in de trui zit om hem niet te verliezen. Dan sluipt hij naar beneden. Bij de achterdeur trekt hij zijn rubberlaarzen aan en draait de sleutel om. Zorgvuldig sluit hij de deur achter zich en blijft even staan om de natuur op hem te laten inwerken. De harde wind, landinwaarts, de zware wolken waaruit geen regen valt, de vogelgeluiden die verwaaien en toch, toch hangt er, al is het heel zwak, de geur van voorjaar in de lucht. Hij ademt een aantal keer krachtig in, snuift de vage geuren van natte vegetatie op en begint tegen de wind in te rennen. Hij springt over de eerste greppel, vol water, waarvan hij weet dat er nog velen komen, op weg naar het weiland. Achter het grasland en nog eens voorbij zijn speellandje, bij de oude bomen, ligt de rivier. Hij holt de ganzen achterna, vermijdt handig het prikkeldraad, springt met gemak over de kuilen en beklimt, af en toe uitglijdend in de modder, het talud van de eerste dijk. Daar waar gisteren nog land was, is nu water. Hij wrijft in zijn ogen en staart hijgend en beduusd over de eindeloze vlakte. De rivier is zee geworden, dit moeten zijn vrienden zien én zijn ouders. We moeten een boot maken, denkt hij, een Ark, zo’n hele grote. Hij luistert naar de vogels die hij niet ziet, naar de wind die het water doet stuwen tot heuse golven en doet klotsen tegen de dijk en hij tuurt naar de bomen die hun takken boven het oppervlak uitsteken en naar hem wuiven als een soort wanhopige roep op hulp. Rechts van hem ziet hij een beweging en wanneer hij goed kijkt ziet hij plots een hert met een groot gewei staan, net voor de oude bomen. Het heft zijn kop en steekt zijn neus in de wind. En dan opeens merkt het jongetje het licht op dat ergens vanachter de rivier lijkt te beginnen. Een diffuus rood-oranje licht dat zwaar over de horizon hangt en allengs stralender wordt zodat de kleuren steeds hoger en zichtbaarder worden. Het voelt alsof hij er geheel door opgenomen wordt. Hij roffelt met zijn vuisten op zijn borst en roept een kreet over het water. Hij kan niet anders. Maar nog in dat moment zakken de regenwolken dieper naar het water toe alwaar ze openscheuren. De regen stort op hem neer met zo’n kracht dat hij even wankelt. Wanneer hij naar beneden kijkt, ziet hij het water over zijn laarzen lopen.

Hylke Ypinga

***********************************************************************************************************


Maart: "Schelp" (2004), 34x34 olieverf op paneel.
Ik ben niet goed in het mooi omschrijven van gevoelens,
Het schilderij van maart raakt me, ontroert me
Ik weet na n half uur nog steeds niet waarom
Ik heb er niet meer woorden voor, dan warm!!!
E.